Uitgelachen worden bij de fitness

Tijdens een van mijn vrolijke avonturen in de sportschool, gebeurde er iets verschrikkelijks. Ik begon, samen met mijn coole lange en vooral slungelige broertje,  volle moed aan mijn programma. Even beginnen met opwarmen op de loopband om vervolgens te gaan bankdrukken. Ja dat moet, want dat is macho. 

Na het bankdrukken, doe ik meestal een oefening voor mijn rug en daarna een om je benen te verdikken. Het is 's avonds rond een uur of 8. Meestal begint dan de buikspiergroep. Een groep waarin je binnen een kwartier van stoere macho tot huilende baby wordt omgetoverd. Ik roep net niet om mijn moeder, puur omdat ik de kracht er niet meer voor heb op dat moment.

Maar tijdens de gezamenlijke buikspieroefeningen gebeurt er iets anders. De spanning op mijn buik begint door te werken op mijn darmen. Ik moet de oefening nog 10 seconde vol zien te houden. Helaas doen mijn darmen dat niet. Ik laat hoorbaar wat gassen ontsnappen. De hele groep neemt kennis van klank en geur. Dan staat de wereld even stil.

In een groep waarin iedereen bezig is om zijn abs te boetseren in een goddelijke vorm, presteer ik het om een scheet te laten. De tijd lijkt wel 3 seconde stil te staan. Dan is het wachten op de eerste reactie. De persoon naast mij zakt door zijn oefening en begint te lachen. Zelf lach ik ook mee, want zoiets kan alleen mij gebeuren.